www.renevankooten.nl

[Helena]

ARTIKEL OVER HAIR IN BELGIE:

Sinds vrijdagavond 13 mei houdt de cast van de musical Hair voor drie dagen halt in de Hasseltse Grenslandhallen. Met het vredesteken als logo voerde de twintigkoppige cast het publiek terug naar de late jaren zestig waar love, peace and understanding de orde van de dag uitmaakten en er neergekeken werd op de gevestigde orde van de States die het land in een uitzichtloze oorlog tegen Vietnam had gesleurd.
Na bijna 35 jaar is Hair nog steeds springlevend. Hits als Aquarius, Ain't Got No, Let the Sun Shine en het titelnummer laten bij jong en oud een belletje rinkelen. Regisseur David Gilmore heeft de rockmusical een face lift gegeven waardoor hij ook vandaag nog appelleert aan een jong publiek dat de sixties nooit aan den lijve heeft meegemaakt. De première van deze productie vond plaats in Berlijn. Sindsdien toert de cast door Europa. Sinds januari is Nederland aan de beurt. Dat gaat gepaard met een uitstapje naar Vlaanderen. Ook al is de cast hoofdzakelijk Amerikaans, toch worden de hoofdrollen vertolkt door de in Tienen woonachtige Chaira Borderslee en de Nederlander René van Kooten.
Vrijheid en non-conformisme zijn troef in deze musical die dateert van 1968 en destijds door zijn stijl en thematiek voor vuurwerk zorgde. Het verhaal speelt zich af in Central Park, New-York tijdens de Vietnamoorlog. De verlegen Claude, afkomstig uit Manchester, maakt kennis met een groep hippies. Als hij verliefd wordt op de politiek actieve studente Sheila, verandert zijn leven ingrijpend. Dan wordt hij opgeroepen om als soldaat in Vietnam te vechten.
Hair staat symbool voor wapperende manen die op hun beurt één van de kentekenen uitmaakten van de hippietijd. Inderdaad, het stuk speelt zich af in het Amerika van het flower power-tijdperk, waar vrije liefde, drugs, mileubewustzijn en kledij in kleuren waar je ogen pijn van doen belangrijke elementen van de jongerensubcultuur uitmaken. Protest tegen de Vietnamoorlog en grote idealen als love, peace and understanding die het evenwel vaak moeten afleggen tegen de dienstplicht, schooltucht en patriotisme. Jongeren die de gevestigde orde in zijn blootje willen zetten, maar die finaal zelf naakt op het podium staan te blinken in hun bede voor vrede. Hoeft het gezegd dat de bewust naaktscène – die zich al bij al braafjes en bovendien kort en krachtig in het schemerdonker afspeelt – destijds hevige reacties losweekte bij de conservatieve theaterbezoekers? Tijden veranderen. En was dat net niet de bedoeling van de sixties-generatie?
De thematiek wordt vertolkt door een bonte twintigkoppige bende die letterlijk een stellingenoorlog op het sobere podium uitvecht met op de achtergrond een breed beeldscherm. Muzikaal biedt het spektakel een grote variatie: van het wilde Hair over enkele gevoelige ballades tot de meezinger Let the sunshine, die meteen de spetterende finale van het stuk vormt. Als muzikale toegift doet de groep een tour d’horizon van de opvallendste nummers uit de musical. Dat het publiek er pap van lustte mocht blijken uit de staande ovatie die de cast te beurt viel.
Sinds vrijdagavond 13 mei houdt de cast van de musical Hair voor drie dagen halt in de Hasseltse Grenslandhallen. Met het vredesteken als logo voerde de twintigkoppige cast het publiek terug naar de late jaren zestig waar love, peace and understanding de orde van de dag uitmaakten en er neergekeken werd op de gevestigde orde van de States die het land in een uitzichtloze oorlog tegen Vietnam had gesleurd.
Na bijna 35 jaar is Hair nog steeds springlevend. Hits als Aquarius, Ain't Got No, Let the Sun Shine en het titelnummer laten bij jong en oud een belletje rinkelen. Regisseur David Gilmore heeft de rockmusical een face lift gegeven waardoor hij ook vandaag nog appelleert aan een jong publiek dat de sixties nooit aan den lijve heeft meegemaakt. De première van deze productie vond plaats in Berlijn. Sindsdien toert de cast door Europa. Sinds januari is Nederland aan de beurt. Dat gaat gepaard met een uitstapje naar Vlaanderen. Ook al is de cast hoofdzakelijk Amerikaans, toch worden de hoofdrollen vertolkt door de in Tienen woonachtige Chaira Borderslee en de Nederlander René van Kooten.
Vrijheid en non-conformisme zijn troef in deze musical die dateert van 1968 en destijds door zijn stijl en thematiek voor vuurwerk zorgde. Het verhaal speelt zich af in Central Park, New-York tijdens de Vietnamoorlog. De verlegen Claude, afkomstig uit Manchester, maakt kennis met een groep hippies. Als hij verliefd wordt op de politiek actieve studente Sheila, verandert zijn leven ingrijpend. Dan wordt hij opgeroepen om als soldaat in Vietnam te vechten.
Hair staat symbool voor wapperende manen die op hun beurt één van de kentekenen uitmaakten van de hippietijd. Inderdaad, het stuk speelt zich af in het Amerika van het flower power-tijdperk, waar vrije liefde, drugs, mileubewustzijn en kledij in kleuren waar je ogen pijn van doen belangrijke elementen van de jongerensubcultuur uitmaken. Protest tegen de Vietnamoorlog en grote idealen als love, peace and understanding die het evenwel vaak moeten afleggen tegen de dienstplicht, schooltucht en patriotisme. Jongeren die de gevestigde orde in zijn blootje willen zetten, maar die finaal zelf naakt op het podium staan te blinken in hun bede voor vrede. Hoeft het gezegd dat de bewust naaktscène – die zich al bij al braafjes en bovendien kort en krachtig in het schemerdonker afspeelt – destijds hevige reacties losweekte bij de conservatieve theaterbezoekers? Tijden veranderen. En was dat net niet de bedoeling van de sixties-generatie?
De thematiek wordt vertolkt door een bonte twintigkoppige bende die letterlijk een stellingenoorlog op het sobere podium uitvecht met op de achtergrond een breed beeldscherm. Muzikaal biedt het spektakel een grote variatie: van het wilde Hair over enkele gevoelige ballades tot de meezinger Let the sunshine, die meteen de spetterende finale van het stuk vormt. Als muzikale toegift doet de groep een tour d’horizon van de opvallendste nummers uit de musical. Dat het publiek er pap van lustte mocht blijken uit de staande ovatie die de cast te beurt viel.
_________________
Listening to him, I get the music. Gazing at him, I get the heat!
-------------------------------------
Soon you'll see me can't you feel me.. I'm coming..

[Helena]

'Ik had verwacht dat mensen in Vlaanderen mat zouden reageren, maar dat was helemaal niet zo. Op het einde was iedereen enthousiast. Ik vond het een plezier een keer in Vlaanderen te mogen spelen. Alleen moeten jullie dringend iets aan die ring in Antwerpen doen!’, lacht hoofdrolspeler Rene van Kooten na afloop van de voorstelling. ‘Je merkt immers in Nederland al naarmate je meer naar het Zuiden gaat, dat de mensen wel mooi vinden wat je doet maar ze nuchterder reageren. Op basis van verhalen die ik van andere mensen had gehoord, verwachtte ik een soortgelijke reactie in Vlaanderen. Niet dus.’
Van Kooten is de enige mannelijke Nederlander van het twintigkoppige gezelschap van de Hair-cast. Die bestaat voornamelijk uit Amerikanen. Bij onze noorderburen is Rene geen onbekende in het musicalwereldje. Eerder schitterde hij in Elisabeth, Aida, Kunt u me de weg naar Hamelen vertellen en Miss Saigon, die andere musical met een Vietnam-touch.
'Ik heb het gevoel dat ik twintig jaar te laat geboren ben nu ik met Hair bezig ben’, zegt de beminnelijke acteur na de première in Hasselt. Zelf is hij te jong om de sixties meegemaakt te hebben, maar ‘ik hou erg van rockmuziek en heb geschiedenis gestudeerd. Daarin zijn de jaren zestig toch een belangrijk gegeven’, zegt hij.
Van Kooten is vanaf januari actief in Hair. ‘We zijn al vijf maanden aan de gang. Vandaag staan we in Hasselt, maar daarna toeren we nog volop in Nederland’, aldus Rene. De acteur herkent zich in de idealen van de musical. ‘Ik ben voorstander van dingen als vrije meningsuiting, vrije liefde en iedereen in zijn waarde laten. Daar herken ik me wel in.’
Rene is erg te spreken van de cast. ‘Het is een fantastische groep. Gelukkig, want je bent een heel aantal maanden met elkaar onderweg. ’t Is echt één groot feest.’ Voor volgend jaar staat er al een nieuwe opdracht op het programma. ‘Ik ga Gaston spelen in Beauty and the Beast’, vertelt van Kooten enthousiast.
_________________
Listening to him, I get the music. Gazing at him, I get the heat!
-------------------------------------
Soon you'll see me can't you feel me.. I'm coming..

[Helena]

‘Ik ben een grote musicalfan. Een verrassing om mij bij Hair aan te treffen kan je het dus zeker niet noemen’, corrigeert Deborah Ostrega ons als we verbaasd opkijken haar in de Grenslandhallen aan te treffen. ‘Hair draagt dat extra cachet met zich mee van de tijdsgeest waarin het zich afspeelt: love, peace and understandig. Dat was destijds erg controversieel, maar zij zijn er eigenlijk mee begonnen. Ik moest dit gezien hebben.’
Ostrega was erg te spreken van de vertoning in Hasselt. ‘Geweldig’, zegt ze. ‘Ik heb het gevoel dat de muziek een beetje aangepast is: moderner. Deze cast zingt de nummers wat lager dan de originele versie die ik thuis op lp heb. Maar de zang, kledij, choreografie… alles klopt gewoon. ’t Is één groot feest, zoals ik er een paar per week meemaak’, grinnikt de ‘zangeres-slash-danseres’ (sic) van Lords of Acid. ‘Wat me nog het meest is opgevallen is de bonte mengeling van dik, dun, blank, zwart, groot, klein… En vooral de lekkere lijven. Heb je die ene grote neger gezien!’, roept Deborah uit. ‘Man, man, man!’
_________________
Listening to him, I get the music. Gazing at him, I get the heat!
-------------------------------------
Soon you'll see me can't you feel me.. I'm coming..